2010, നവംബർ 3, ബുധനാഴ്‌ച

കരിങ്കാലി

ഇറ്റാലോ കാല്‍വിനോ
എല്ലാവരും കള്ളന്മാരായിരുന്ന ഒരു നാടുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രിയാകുമ്പോള്‍ സകലരും കള്ളത്താക്കോലും മറച്ച റാന്തലുമായി വീടു വിട്ടിറങ്ങി അയല്‍ക്കാരന്റെ വീടു കുത്തിത്തുറക്കാന്‍ പോവും. കവര്‍ച്ചമുതലുമായി പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു മടങ്ങി വരുമ്പോള്‍ സ്വന്തം വീടുകള്‍ കുത്തിത്തുറന്നതായി അവര്‍ കാണുകയും ചെയ്യും.

അങ്ങനെ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചുപോന്നു; കാരണം ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളില്‍ നിന്നു മോഷ്ടിക്കുമ്പോള്‍, ഈ മറ്റൊരാള്‍ ഇനിയുമൊരാളുടെ മുതലു മോഷ്ടിക്കുകയും, അങ്ങനെ പോയിപ്പോയി ഒടുവിലത്തെയാളിന്റെയടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ആദ്യത്തെയാളിന്റെ വീട്ടില്‍ കക്കാന്‍ കയറുകയുമാണ്. ആ നാട്ടിലെ കച്ചവടം എന്നാല്‍ വാങ്ങുന്നവനും വില്‍ക്കുന്നവനും തമ്മിലുള്ള ഒരു കള്ളക്കളിയായിരുന്നു. സര്‍ക്കാരെന്നു പറയുന്നത്, സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള ഒരു ക്രിമിനല്‍ സംവിധാനമായിരുന്നു; തിരിച്ച് ജനങ്ങളാവട്ടെ, സര്‍ക്കാരിനെ പറ്റിയ്ക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു. അങ്ങനെ അക്ലിഷ്ടസുന്ദരമായി മുന്നോട്ടു പോവുകയായിരുന്നു ജീവിതം; ആരും പണക്കാരായിരുന്നില്ല, പാവങ്ങളെന്നു പറയാനും ആരുമില്ല.

ഒരു ദിവസം, ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് നമുക്കറിയില്ല, സത്യസന്ധനായ ഒരാള്‍ ആ നാട്ടില്‍ താമസമാക്കി. രാത്രിയില്‍ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ചാക്കും റാന്തലുമെടുത്ത് പുറത്തു പോകുന്നതിനു പകരം ഇദ്ദേഹം പുകവലിയും നോവല്‍വായനയുമായി വീട്ടില്‍ കുത്തിയിരിക്കുകയാണു ചെയ്തത്.

കള്ളന്മാര്‍ വന്നപ്പോള്‍ വീട്ടിനുള്ളില്‍ വെളിച്ചം കണ്ട് കയറാതെ മടങ്ങിപ്പോയി.

ഇങ്ങനെ കുറേ നാളായപ്പോള്‍ അവര്‍ അയാള്‍ക്കു കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു: ഒന്നും ചെയ്യാതെ ജീവിക്കാനാണ് അയാള്‍ക്കാഗ്രഹമെങ്കില്‍ അങ്ങനെയായിക്കോ, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവര്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിന് അതൊരു തടസ്സമാകുന്നതില്‍ യുക്തി പോരാ. അയാള്‍ വീട്ടിലുണ്ടാവുന്ന ഓരോ ദിവസവും കൊണ്ടര്‍ത്ഥമാകുന്നത് അടുത്ത നാള്‍ ഒരു കുടുംബം പട്ടിണിയായിരിക്കുമെന്നു തന്നെയാണ്.

ആ യുക്തിവിചാരത്തിനു മുന്നില്‍ നമ്മുടെ സത്യസന്ധനു മറുപടിയൊന്നും പറയാനുണ്ടായില്ല. അങ്ങനെ അയാള്‍ എന്നും വൈകിട്ട് സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിപ്പോകുന്നതൊരു ശീലമാക്കി; പിറ്റേന്നു കാലത്ത് മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ അയാള്‍ മടങ്ങിവരും; പക്ഷേ അയാള്‍ മോഷ്ടിക്കാന്‍ പോയില്ല. അയാള്‍ ഒരു നേരുകാരന്‍ മനുഷ്യനാണ്; അതങ്ങനെയല്ലാതാക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ പറ്റില്ല. അയാള്‍ പാലം വരെ ചെന്നിട്ട് താഴെ പുഴയൊഴുകുന്നതും നോക്കിനില്‍ക്കും. തന്റെ സാധനങ്ങള്‍ മോഷണം പോയതായി വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ അയാള്‍ കാണുകയും ചെയ്യും.

ഒരാഴ്ച കഴിയേണ്ട താമസം, സത്യസന്ധന്റെ കൈയില്‍ നയാപ്പൈസ ഇല്ലാതായി; ആഹാരത്തിനു വകയില്ല, വീടു ശൂന്യവുമായി. പക്ഷേ അതൊരു പ്രശ്‌നമാണെന്നു പറയാനില്ല; കാരണം, അയാളുടെ പിശകു കൊണ്ടു വന്നതാണങ്ങനെ; അതല്ല, അയാളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം കൊണ്ട് മറ്റു സകലതും തകിടം മറിഞ്ഞു എന്നതാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പ്രശ്‌നമായത്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു തന്റെ വീടു മോഷണത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന ഈയാള്‍ തിരിച്ചു മോഷ്ടിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ലല്ലോ; അതുകാരണം കാലത്തു വീട്ടിലെത്തുന്ന ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ കാണുന്നത് തന്റെ വീട്ടില്‍ കള്ളന്‍ കയറിയിട്ടില്ലെന്നാണ്: ഇദ്ദേഹം കക്കാന്‍ പോകേണ്ട വീടാണത്. എന്തായാലുമിങ്ങനെ കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കള്ളന്‍ കയറാത്ത വീട്ടുകാര്‍ ചിലര്‍ തങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരെക്കാള്‍ പണക്കാരാണെന്നു കണ്ടു; ഇനി കക്കാന്‍ പോകാന്‍ അവര്‍ക്കു താത്പര്യവുമില്ലാതായി. അതും പോകട്ടെ, സത്യസന്ധന്റെ വീട്ടില്‍ മോഷ്ടിക്കാന്‍ കയറുന്നവര്‍ക്ക് ഒന്നുമില്ലാത്ത ആ വീട്ടില്‍ നിന്ന് എന്തു കിട്ടാന്‍? അങ്ങനെ അവര്‍ പാവങ്ങളായി.

ഇതിനിടയില്‍ പണക്കാരായവര്‍ സത്യസന്ധന്റെ മാതൃക പിന്തുടര്‍ന്ന് രാത്രിയില്‍ പാലത്തിനടുത്തു ചെന്ന് താഴെ പുഴയൊഴുകുന്നതും നോക്കി നില്‍ക്കുക ശീലവുമാക്കി. അതോടെ ആകെ ആശയക്കുഴപ്പമായി; കൂടുതല്‍ പേര്‍ പണക്കാരാവുകയും കൂടുതല്‍ പേര്‍ പാവങ്ങളാവുകയും ചെയ്യുകയാണല്ലോ ഇതുകൊണ്ടു വരിക.

എന്നും രാത്രിയില്‍ പാലം കാണാന്‍ പോവുകയാണെങ്കില്‍ അധികം വൈകാതെ തങ്ങള്‍ പാവങ്ങളാവുമെന്ന് പണക്കാര്‍ മനസ്സിലാക്കി. അവര്‍ ആലോചിച്ചു: 'നമുക്കു വേണ്ടി കക്കാന്‍ പോകാന്‍ ചില പാവങ്ങളെ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയേക്കാം.' അങ്ങനെ അവര്‍ കരാറുകളുണ്ടാക്കി, ശമ്പളവും വിഹിതവും നിശ്ചയിച്ചു. അപ്പോഴും അവര്‍ കള്ളന്മാരായിരുന്നുവെന്നതു ശരി തന്നെ; അന്യോന്യം കബളിപ്പിക്കാന്‍ അവര്‍ ശ്രമിച്ചും പോന്നു. എന്തായാലും പണക്കാര്‍ കൂടുതല്‍ പണക്കാരായി, പാവങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ പാവങ്ങളുമായി.

ഈ പണക്കാരില്‍ ചിലര്‍ അത്രയ്ക്കു പണക്കാരായി; എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ക്കു പിന്നെ കക്കാന്‍ പോകേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല, തങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി കക്കാന്‍ പോകാന്‍ ആരെയെങ്കിലും ഏര്‍പ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല. പക്ഷേ മോഷണം നിര്‍ത്തിയാല്‍ അവര്‍ പാവങ്ങളാവും, കാരണം പാവങ്ങള്‍ അവരുടെ മുതല്‍ മോഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അങ്ങനെ പാവങ്ങളില്‍ നിന്നു സ്വന്തം സ്വത്തു കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനായി അവര്‍ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ടവരെ ശമ്പളം കൊടുത്തു നിയമിച്ചു; അതിനര്‍ത്ഥം പോലീസും ജയിലും ഉണ്ടായി എന്നുതന്നെ.

അങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ സത്യസന്ധന്‍ ആവിര്‍ഭവിച്ച് അധികവര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയുന്നതിനു മുമ്പ് ആളുകള്‍ മോഷ്ടിക്കാന്‍ പോകുന്നവരെയും മോഷണത്തിനിരയാവുന്നവരെയും കുറിച്ചു പറയുന്നതു നിര്‍ത്തി പണക്കാരെയും പാവങ്ങളെയും കുറിച്ചു പറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്; രണ്ടുകൂട്ടരും പക്ഷേ അപ്പോഴും കള്ളന്മാരുമായിരുന്നു.

ഒരേയൊരു സത്യസന്ധന്‍ തുടക്കത്തില്‍ നാം കണ്ടയാളു മാത്രമായിരുന്നു; അയാള്‍ വൈകാതെ വിശന്നുചാവുകയും ചെയ്തു.





(വിവര്‍ത്തനം:വി.രവികുമാര്‍)













































































































































kadappad - mathrubhumi 




2010, മേയ് 17, തിങ്കളാഴ്‌ച

നിഷ്കളങ്ക ബാല്യം:

" സ്വന്തം സ്വന്തം ബാല്യത്തിലൂടെ, ഒന്ന് പോകാന്‍,  മോഹമില്ലത്തവരുണ്ടോ 
  സ്വന്തം സ്വന്തം പ്രണയത്തിലൂടെ,  ഒന്നലയാന്‍ ഉള്ളില്‍ കൊതി തോന്നാത്തവരുണ്ടോ 
  കണ്ണാടി പുഴ കാണുമ്പോള്‍, കണ്ണില്‍ കനവുകള്‍ തെളിയുമ്പോള്‍, 
  വെറുതെ പാടാന്‍ കൊതിക്കാതോരാലുണ്ടോ " 
  

രണ്ടായിരത്തി ഒന്‍പതിലെ മികച്ച ഗായകനുള്ള സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര അവാര്‍ഡ്‌ ഗാനഗന്ധര്‍വന്‍ യേശുദാസിന് നേടിക്കൊടുത്ത, " മധ്യവേനല്‍ " എന്ന ചിത്രത്തിലെ ഗാനത്തിലെ ചില വരികള്‍ ആണ് മുകളില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്‌.

തിയെടരുകളില്‍ എത്തി അധികം ആരും ശ്രേധിക്കാതെ പോയ ഈ ചിത്രം സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് മധു കൈതപ്രം. കൈതപ്രം ദാമോദരന്‍ നബൂതിരി, ഡോ: എ എസ പ്രശാന്ത് കൃഷ്ണന്‍, സൂര്‍ദാസ് എന്നിവര്‍ രേചിച്ച്ചു, കൈതപ്രം വിശ്വനാഥന്‍,  ഡോ: എ എസ പ്രശാന്ത് കൃഷ്ണന്‍, എന്നിവര്‍ സംഗീതം നല്‍കിയ മൂന്നു ഗാനങ്ങള്‍ ഉണ്ട് ഈ ചിത്രത്തില്‍.

ഇതില്‍ " സ്വന്തം സ്വന്തം ബാല്യത്തിലൂടെ" എന്ന ഗാനം അവാര്‍ഡു ലഭിക്കും വരെ പലരും ശ്രേധിചിട്ടുണ്ടാവില്ല. വരികളിലെ ഗുഹതുരത്വവും സംഗീതത്തിലെ ലാളിത്യവും, ചിത്രീകരണത്തിലെ മനോഹാരിതയും ഒക്കെ നമ്മളില്‍ ചിലരെ എങ്കിലും സ്വന്തം ബാല്യത്തിലേക്കും, കൌമാരത്തിലെക്കും ഒക്കെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാതിരിക്കില്ല.

എല്ലാവരുടെയും ഓര്‍മയില്‍ ഒരു കുട്ടിക്കാലം ഉണ്ട്. പക്ഷെ അത് എല്ലാവര്ക്കും ഓര്‍മിക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ള തരത്തില്‍ ആവണമെന്നില്ല. ചിലര്‍ക്ക് എന്നും  മധുരമുള്ള ഒരു ഓര്മ ആയിരിക്കും ബാല്യം. ചിലര്‍ക്ക് ഏറെ കയ്പ്പും ദുരിതവും ഒക്കെ നിറഞ്ഞതാവും ബാല്യം . എന്നാല്‍ എല്ലാവര്കും നല്ല ഓര്മ ആയിരിക്കുന്ന ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ എങ്കിലും ബാല്യവും കൌമാരവും സംമാനിചിട്ടുണ്ടാവും. മഴയും, പുഴയും, കാവും, കുളവും, വയലുകളും, ഓണവും, വിഷുവും  അവധിക്കാലവും ഒക്കെ. അത്തരം ചില ഓര്‍മകളിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ യാത്ര ആണ് ഈ ഗാനം. 

ഗാനഗന്ധര്‍വന്റെ സ്വരംമാധുരി ഈ ഗാനത്തെ പതിന്മടങ്ങ്‌ മനോഹരമാക്ക്കുന്നു എന്ന് പ്രത്യേകം പറയ്യാതെ വയ്യ. 







മഴ:


2010, മേയ് 12, ബുധനാഴ്‌ച

ആത്മഹത്യ:

ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തോന്നൂരുകളിലെ ഒരു  മാര്‍ച്ച്‌ മുപ്പത്തി ഒന്ന്. സമയം രാത്രി ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. പട്ടണത്തില്‍ നിന്നും സെക്കന്റ്‌ ഷോ കഴിഞ്ഞു ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഒപ്പം   സൈക്കിളില്‍ വരികയായിരുന്നു. എനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാനായി എളുപ്പവഴി ഒരു കശുമാവിന്‍ തോട്ടം ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഞാനും സുഹൃത്തും രണ്ടു വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു.

 ഞാന്‍ തോട്ടത്തില്‍ കൂടി നടക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. ചെറിയ നിലാ വെളിച്ചം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇരുട്ട് ഉള്ളില്‍ ഭീതി വിരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.  ഉള്ളില്‍ സകലെ ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചാണ് നടപ്പ്. അതിനിടയിലാണ് ചീവിടുകളുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന മൂളല്‍. ഇടയ്ക്കിടെ സ്വന്തം നിഴലിനെ പോലും, മറ്റാരോ പിന്തുടരുന്നതാനെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു നടന്നു വീടെതാരായി.

തലയില്‍ എന്തോ വന്നു മുട്ടിയപ്പോഴാണ്‌ mukalilekku  നോക്കിയത്. അതൊരു മനുഷ്യന്റെ കാലാനെന്നും , ആ കാലുകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ ഉടലും തലയും ഒക്കെ ഉണ്ടെന്നു അറിഞ്ഞിട്ടും ആ ഉടല്‍ മരത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു കയറില്‍ തൂങ്ങി കിടക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ശെരിക്കും ഞെട്ടിയത്.

പിന്നെ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ഒറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു. വീടെത്തി കതകില്‍ സര്‍വ ശക്തിയുമെടുത്തു ആഞ്ഞു മുട്ടി വിളിച്ചു. ബഹളം കേട്ട് അച്ഛന്‍ കതകു തുറന്നു. സമീപത്തു താമസിക്കുന്ന ചിട്ടപ്പന്മാരും ഇറങ്ങി വന്നു. എല്ലാവരും എന്നോട് കാര്യം ചോധിക്കുന്നുന്ടെങ്കിലും ഭയം കാരണം എനിക്കൊന്നും പറയാന്‍ കഴ്ഹിയുന്നീല്ല. പിന്നെ അമ്മ കൊണ്ട് തന്ന വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ വല്ല വിധേനയും കാര്യം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

" നീ വേറെ വല്ലതും കണ്ടു പെടിച്ചതായിരിക്കും, പാതിരാത്രിയായാലും വീട്ടില്‍ വരാതെ വല്ലടുതും കറങ്ങി നടന്നോളും, പോയി കിടന്നുറങ്ങെടാ " ചിറ്റപ്പന്റെ വക ശകാരം.
"അല്ല ചേട്ടാ നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ?" ഇളയ ചിറ്റപ്പന്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
അങ്ങിനെ അവസാനം എല്ലാവരും കൂടി സംഭവ സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കൂട്ടിനു ഒരു പുട്ടുകുറ്റി ടോര്‍ച്ചും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെ സംഭവ സ്ഥലത്ത് എത്തി. ടോര്‍ച് അടിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന ശരീരം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് സത്യം ആണെന്ന് എല്ലാവര്ക്കും ബോധ്യമായി.
എല്ലാവരും ഒറ്റ നോട്ടമേ നോക്കിയുള്ളൂ, പക്ഷെ തെക്കേതിലെ രമേശന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒന്ന് വിശദമായി നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്തോ അപാകത തോന്നി. ഒന്ന് കൂടി വിശദമായി നോക്കിയപ്പോഴാണ് മുഖത്തിന്റെ സ്ഥാനത് ഒരു കലം കണ്ടത്.

വിശധമായ പരിശോധനയില്‍ ആണ് മനസിലായത് അത് ആരോ പാന്റ്സും, ഷര്‍ട്ടും, ഷൂസും ഒക്കെ ധരിപ്പുച്ചു കൊണ്ട് വന്നു കെട്ടി തൂക്കിയ ഒരു കോലം ആയിരുന്നു എന്ന്.
പതിവായി ആളുകള്‍ പോകുന്ന ഇടവഴി ആയതു കൊണ്ട് ഏപ്രില്‍ ഫൂള്‍ ദിനത്തില്‍ ആളുകളെ പറ്റിക്കാന്‍ ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് ചെയ്ത ഒരു തമാശ.

അങ്ങനെ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ഏപ്രില്‍ ഫൂള്‍ ആയ ജാള്യതയോടെ ഞാനും എന്റെ ഒപ്പം വന്നവരും തിരികെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. അവിടെ സ്ത്രീ ജനങ്ങള്‍ ഒക്കെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു ആരാ ആത്മഹത്യ ചെയ്തത് എന്നറിയാന്‍. ( അതോ കൊലപാതകമോ ????? !!!! )